Kobieta

W jakim wieku najlepiej wychodzić za mąż?

Nie można tu podać żadnej reguły, ale podobnie jak o roz­poczynaniu życia płciowego, tak i o zawieraniu małżeń­stwa odpowiadam ogólnie: lepiej o rok później niż o rok wcześniej. Według danych Głównego Urzędu Statystycz­nego w roku 1967 tzw. ,,wiek środkowy nowożeńców" w Polsce wynosił: dla mężczyzn 25,1 lat, dla kobiet 21,4 lat. W świetle tychże danych małżeństwa na wsi były zawie­rane nieco wcześniej niż w miastach. Jest to jednak tylko „wiek środkowy", uzyskany przez dodanie liczb lat wszystkich zawierających małżeństwo i podzielenie tej sumy przez liczbę osób. Przy spojrzeniu na dane dotyczące poszczególnych grup wieku okaże się, że najwięcej męż­czyzn żeni się między 20. a 24. rokiem życia (102 na każdy 1000 mężczyzn w tym wieku) oraz między 25. a 29. rokiem życia (67 na każdy 1000 mężczyzn w tym wieku). U kobiet wiek ten jest niższy i najwyższe wskaźniki występują w grupie wieku 19 i mniej lat (45 na każde 1000 kobiet w tym wieku) oraz w wieku 20 — 24 lat (104 na każdy 1000 kobiet w tym wieku). Nie oznacza to oczywiście, że­by nie wychodziły za mąż kobiety starsze, lecz że zdarza się to o wiole rzadziej (np. w grupie wieku 35 — 39 lat wy­chodzi za mąż już tylko 5,6 kobiet na każdy ich 1000). Z danych tych wynika kilka wniosków: pierwszy, że kobiety wychodzą za mąż głównie między 18. a 24. rokiem życia oraz że przeciętna- różnica wieku małżonków wynosi 4 lata na korzyść mężczyzn. Oczywiście, bywają liczne wy­jątki, np. w roku 1967 zawarły w Polsce związek małżeń­ski 133 kobiety w wieku między 40. a 49. rokiem życia z mężczyznami, którzy mieli 25 — 29 lat, czyli byli od nich o 15 lat młodsi. Takie same wyjątki spotykamy i wśród mężczyzn. W społeczeństwie grają jednak prze­ważającą rolę nie sytuacje wyjątkowe, ale te masowe, które zilustrowałem cytowanymi wskaźnikami statystycz­nymi. Jeśli abstrahować od takich czynników, jak gorąca mi­łość, która zaślepia młodych i skłania ich do zawarcia małżeństwa bez zastanowienia, bez względu na brak wszelkich danych ku temu, jak zawód, mieszkanie itd., to trzeba dojść do wniosku, że racjonalny wiek dla mał­żeństwa kobiety zawiera się między latami 19 — 25. Przy­śpieszenie lub opóźnienie tego optymalnego terminu za­leżeć może od wcześniejszego spotkania przez dziewczynę na swojej drodze kogoś godnego małżeństwa, planowania zdobycia dyplomu wyższych studiów, czy też osiągnięcia przed małżeństwem wyższej pozycji społecznej i zawodo­wej itd. Dziewiętnasto- czy dwudziestoletnia dziewczyna, która spotkała chłopca godnego miłości na swej drodze i nie ma żadnych większych ambicji w zakresie wykształcenia czy pracy zawodowej, może spokojnie wyjść za mąż, gdyż w rodzinie i w obowiązkach matki i żony znajdzie cel życia, jakże ważny nie tylko jednostkowo, ale i społecznie. Natomiast dziewczyna mająca plany życiowe (społeczne, naukowe, twórcze itd.) wymagające swobody ruchu i wol­ności od obowiązków związanych z prowadzeniem domu, postąpi rozsądnie, jeśli później wstąpi w związek mał­żeński.

Cytat Dnia!

“Ponieważ piszę dla dziewcząt zarówno ze wsi, jak i z miast, dla tych, które już dużo wiedzą na ten temat (choćby z lektury), jak i dla tych, które o tym nie wiedzą nic lub prawie nic, nie uniknę tego, iż część informacji wyda się wielu z Was nazbyt elementarna i oczywista. Znajdą się jednak na pewno i takie wiadomości, o których nie słyszałyście. Przywiązuję do tej książeczki wielką wagę. Nie ma bo- wiem przesady w stwierdzeniu, że decydujący wpływ na styl miłości i kształt życia płciowego wywierają kobiety, a nie mężczyźni. A jest tak dla tej prostej przyczyny, że miłość, życie płciowe i stanowiące jego ukoronowanie ma­cierzyństwo stanowią właśnie powołanie kobiety. Kobiety też o wiele głębiej niż mężczyźni przeżywają każde niepo­wodzenie i klęskę w tej dziedzinie. Dlatego powinny już na początku drogi życiowej być świadome swoich w tej dziedzinie możliwości, swoich obowiązków i uprawnień.”